De afgelopen jaren is de discussievrijheid in Nederland aangetast. De onafhankelijkheid van de media en van de rechterlijke macht worden bedreigd door de hersenloze vox populi. De nieuwsberichtgeving is vervuild geraakt met onzin en demagogie. Journalisten die hun onafhankelijkheid hooghouden, staan bloot aan valse beschuldigingen en intimidatie. Hoe heeft dat kunnen gebeuren? In de politiek, de media en andere publieke instellingen heeft de opmars van het populisme geleid tot angsthazerij en zelfcensuur: een innerlijke neiging uit de wind te blijven, zich verdekt op te stellen of zelfs mee te buigen met leeghoofden en haatzaaiers.In Het land van de angst pleit Etty voor het hooghouden van een morele standaard. Om die reden wijst zij het taboe af op historische vergelijkingen tussen het hedendaags rechts-extremisme en dat van de jaren dertig van de vorige eeuw. Als belichaming van onbestemde bedreigingen, ongewis, vaag, is het populisme geen politieke stroming, maar juist een afwijzing van politiek in de zin van een gemeenschappelijk debat over kwesties en beslissingen die ons allemaal aangaan. Zonder rationele tegenspraak tegen het nationalistische en xenofobe gedachtegoed van mensen als Geert Wilders, ontstaat er een vacuüm dat op alle niveaus door populisten wordt opgevuld.