De moeder van de vermaarde Amerikaanse auteur Donald Antrim was een moeilijke vrouw: een suïcidale, kettingrokende alcoholiste die, zelfs wanneer ze nuchter was, dacht dat haar kat Merlijn een nazaat was van de tovenaar van koning Arthur. Het leven nadien is geen biografie in de traditionele zin van het woord. Antrim volgt zijn eigen logica, die van dromen en herinneringen, van fantasieën en psychoses. Hij schrijft over de voortdurende ruzies tussen zijn vader en moeder en over het optreden van zijn gemoedelijke grootvader, die altijd de hoop hield zijn dochter te kunnen redden. Dit unieke portret van een ontwrichte familie is soms teder, dan weer hilarisch en geeft op onvergetelijke wijze de pogingen weer van een schrijver om zijn ware herkomst te aanvaarden.