Ik zit in de trein. Kijk om me heen. Een man zit achter zijn krant weggedoken. Een stel kletst over het weer. Af en toe kruist een van hun blikken vluchtig de mijne. Kort genoeg om beleefd te blijven. Iets verderop in de coupé zie ik een klein kind. We kijken elkaar aan. Met rustige grote ogen observeert dit kind me, neemt me ongegeneerd in zich op. Of ik nu een gek gezicht trek, of stil terugkijk, het maakt niet uit. Ik word gezien. Wanneer verandert deze open blik in het verscholen kijken van later? Welkom Bij wie voel jij je welkom? Hoe komt het dat je je ergens welkom voelt? Hoe verwelkom jij iets of iemand? Iedereen zit vol vragen. Van jongs af aan heb je de wereld om je heen leren kennen, in kaart gebracht, vragen gehad. Soms kreeg je antwoord. Toen je ouder werd, leerde je dat niet alle vragen op prijs gesteld worden en niet alle blikken beantwoord. Je leerde ‘hoe het hoort’ in plaats van te handelen vanuit je hart. Je vragen kun je dus beter verstoppen. Of niet? Wat mis je wanneer je ophoudt met vragen stellen? Laten we deze vraag positief omkeren: wat win je wanneer je doorgaat met vragen? Anky Floris heeft een wel heel bijzonder spel bedacht. Het omgekeerde van verstoppertje: laat je zien. Een set van 52 kaarten, elk bestaand uit een beeldhaiku en een drietal thematische vragen. De beeldhaiku is een spel van een enkele soepele lijn samen met vloeiende kleuren. En nu we het er toch over hebben: de vragen zijn al net zo vloeiend in elkaar overlopend. Het geheel is dan ook bepaald harmonieus te noemen. De tekst is als het lijnenspel: het stroomt. De handleiding vertelt dat de kaarten een spiegel zijn. Dat klopt, merk ik wanneer ik een kaart trek. Je kunt het spel dan ook net zo goed in je eentje spelen als met anderen – als je durft! Om vragen te stellen, heb je een open blik nodig. Ook moet je bereid zijn het antwoord te horen. De vragen in dit spel sporen je aan om zelfbewust te leven. Voor mij betekent het dat ik me bij elke vraag realiseer dat ik de meest basale en belangrijke zaken toch zo weinig aandacht geef. Bij wie voel ik me welkom? Hoe kom ik bij verstilling? Wat kan ik bijdragen om het lichter voor anderen te maken? Door deze zeer diverse vragen te laten bezinken, kom ik in elk geval tot de conclusie dat ik met meer aandacht met mezelf en mijn omgeving wil omgaan. Voornamelijk door eens niet te haasten, maar juist het moment te beleven. Want pas wanneer je stilstaat, kun je goed om je heen kijken. Pas dan ook kun je naar binnen kijken – naar jezelf luisteren. Het levenskunstspel vertelt je niet hoe je moet leven. Het stelt jou de vragen waar je zelf niet aan toe kwam. De vragen prikkelen. Een nieuwe kaart ligt voor me. Hoe voelt het als iemand in jou geïnteresseerd is? Heerlijk, denk ik meteen. Dat voelt te gek, ik word er opener van, het geeft me vertrouwen, maak dan makkelijk contact met de ander. Durf mijn blik te verruimen. Het maakt de sfeer zachter, ik laat de ander meer toe. Wow, gebeurt dit allemaal door iemands interesse? Dan valt het kwartje: omgekeerd is dat niet anders! Laat ik mijn interesse in anderen wel genoeg blijken? De ander zal het net zo fijn vinden als ik hem of haar mijn aandacht geef. Laat me die beleefheidsgrens maar overschrijden en lekker vragen gaan stellen! Dit is de kracht van het levenskunstspel: het luistert. In een samenleving vol meningen, vol ego, vol theorieën is een open vraag een verademing. Met nieuwsgierigheid nodigen de kaarten jou uit. Alle antwoorden zijn goed. De kaarten herinneren me aan het kind in de trein: met een open blik de wereld verkennend. Ik zou alle bewoners van de aarde dit kaartspel willen geven. Zonder twijfel wordt de wereld er een stuk harmonieuzer van.