Maakt u kennis met Gordon Hauspie. Het is zomervakantie en Gordon is 18 jaar. Hij gebruikt de Nijmeegse flat van zijn oma als uitvalsbasis om het leven, de liefde, de toekomst en het verleden te ontdekken. In 'Het lichte hart van de mastodont', de debuutroman van Frank Norbert Rieter, leest u het onhandige zoeken naar waarheid en volwassenheid. Sommigen van u zullen Frank Rieter kennen van zijn theaterteksten voor de gezelschappen Merano en Augustus. Verder schreef hij korte verhalen en gedichten. Enige jaren terug was hij nog, in duo-verband, hoofdredacteur van Pink. Nu heeft hij (eindelijk) een eerste roman af. Voor Pink voldoende reden dat niet onopgemerkt te laten, en te zoeken naar een recensent. Nico Assinck waagde een poging. Toen de redactie me vroeg iets over dit boek van Frank te schrijven, zat ik met een aarzeling. Mensen weten dat ik Frank en zijn werk goed ken. Van 'Het lichte hart van de mastodont' had ik zelfs al een vroege versie mogen proeflezen. Als ik dus iets positiefs zou schrijven, loop ik het risico dat niemand me daarin serieus zou nemen. Wanneer ik kritisch ben, zal Frank me vragen waarom ik dat niet eerder had gezegd. Pas toen Frank de redactie had aangeboden desnoods zèlf een kritische beschouwing van zijn werk te schrijven, was ik om. Geen boek is zó slecht, dat het een verwoestende recensie van de hand van de schrijver zèlf zou verdienen. Lome zomer Tijdens een lome warme zomer neemt Gordon zich voor niets te doen, behalve 's avonds een beetje filosofisch in café Trianon aan de bar hangen. Maar dat mislukt door een aantal leuke en minder leuke samenlopen, waardoor zijn luie zomer wordt onderbroken. Op een brakke ochtend wordt Gordon uit bed gebeld door een universitair medewerker, die hem uitnodigt met de decaan te komen spreken. Ze hebben namelijk grote verwachtingen van hem. Gordon weet niet waarom. Plotseling verschijnen er mensen in Gordon's leven die zijn jong-overleden vader gekend hebben, maar daar niets over kwijt willen. Gordon weet niet waarom. In een reeks van schaamteloze versierpogingen heeft 'ie soms zowaar succes. Gordon weet niet waarom. Ineens zit hij dan, tegen wil en dank, met een leuk vriendje opgescheept. En met een universiteit die iets van hem wil. Maar het wekt vooral een aantal belangrijkere vragen in hem op: wie was mijn vader eigenlijk, waarom is hij dood, en waarom doet iedereen daar zo geheimzinnig over? Charme Van het lusteloos uitbuiten van de vakantie komt weinig meer terecht, nu er dingen van hem verwacht worden. Gordon gaat op zoek naar de waarheid achter zijn vader, en er zit voor hem niets anders op, dan ogenschijnlijk zonder gêne alle nieuwe situaties aan te grijpen. Er is namelijk een probleem met Gordon: hij woont ineens zelfstandig als volwassen jongen, maar is het nog niet. Daarvoor moet eerst meer geleefd en uitgezocht worden. Gelukkig is hij niet te beroerd er vrijblijvend op los te experimenteren: Hoe versier ik een belwinkel-verkoopster? Of de belwinkel-klant? Hoe (of waarom) onderhou ik een relatie? Hoe (of waarom) kies ik een studie terwijl ik liever lui ben? Hij confronteert niets-vermoedende onbekenden, en familie, met vermeende lijken in hun kast. Dat levert een aantal merkwaardige ontmoetingen op, waar Gordon mee weg komt door een merkwaardige mix van onuitstaanbaarheid en charme. Mensen worden eigenlijk pas kwaad wanneer hen opvalt, hoezeer Gordon op zijn vader lijkt. Terwijl hij woonhuizen en universiteitsgebouwen wordt uitgejaagd, worden hem per ongeluk zelfs kleine flarden waarheid nageroepen. Voor u en mij lijkt dat vreemd (al zijn we nog zo charmant), maar in het universum van Gordon Hauspie gebeuren dat soort dingen. Toekomst Gelukkig is Gordon een doorbijter, en zo kan hij uit alle fragmenten een vrij compleet beeld van zijn vader reconstrueren. Gaandeweg komt hij erachter, dat zijn vader door iedereen bewust wordt verzwegen. Zelfs de versie die zijn moeder over zijn vader vertelde, klopt niet. Ook de monsterlijk dikke decaan blijkt in veel zaken een belangrijke rol te hebben gehad, en ontpopt zich daarin als verrassend licht. Na een paar weken staat de wereld van Gordon dan ook flink op zijn kop. Hij ontkomt er niet aan, zijn jeugdige luiheid op te geven en met nieuwe energie een toekomst te zoeken. Desnoods via een advertentie. Een kamer met hoogslaper en Ikea-accessoires heeft hij al. Het uitdagende vriendje Danny lijkt ook bij hem te willen blijven. En geheel onverwachts dient zich ook nog een vaag bijbaantje aan. Herkenning Het is eigenlijk jammer dat het 'Het lichte hart van de mastodont' nu pas verschijnt. Ik had het boek liever al veel eerder willen lezen. Ook als middelbare scholier of 18-jarige zou ik het prachtig gevonden hebben. Er is een leuke homo-plot, en het gestuntel van Gordon is bijzonder grappig (en stiekem best herkenbaar). Toch is er voldoende thematiek om bij een mondeling flink mee uit te pakken. Het boek speelt zich grotendeels af in Nijmegen, waardoor ik nu regelmatig de neiging moet onderdrukken om mensen op belangrijke plaatsen in de stad te wijzen: 'Kijk, dat is de flat waar Gordon woont! En daar zit hij 's avonds in de kroeg!'. Verwijzingen die niemand nog begrijpt. Maar ik hou vol! Beste lezer, maakt u kennis met Gordon. Hij zal u bijblijven. Van Gordon Hauspie, namelijk, zal de wereld nog horen. En schrik niet te erg, wanneer hij bij nacht en ontij bij u aan de deur klopt. 'Het lichte hart van de mastodont' van Frank Norbert Rieter wordt op zondag 4 maart in het Huis van de Nijmeegse Geschiedenis (de Mariënburgkapel) gepresenteerd. Het boek is zonder verzendkosten verkrijgbaar via www.leviathanboeken.nl of bestelbaar bij uw favoriete boekhandel. Nico Assinck