‘Omdat werknemers geen gereedschap zijn’ voeren de Internationale Arbeidsorganisatie, de vakbonden en verschillende ngo’s campagne voor waardig werk.

Fruitplukster, fabrieksarbeider, gezondheidswerker, websitebouwster of postbode, we moeten (bijna) allemaal werken om te leven. Niet evident nu wereldwijd de economische crisis woedt, bovenop een ecologische en een sociale crisis. Miljoenen mensen verliezen hun job, terwijl de helft van alle werkende mensen minder dan twee euro per dag verdient.
De globalisering van de economie heeft vele landen rijker gemaakt, vooral in Azië. Maar ook de inkomensongelijkheid groeide in de meeste landen. Bedrijven jagen voortdurend op de goedkoopste en minst beschermde arbeid. Het internet heeft hen bovendien een virtuele mondiale fabriekshal bezorgd. Als nooit tevoren kunnen ze het werk in stukjes hakken en uitbesteden in hun mondiale uitzendkantoor. Zo komt het dat bijna overal het aandeel van de lonen in de economie zakt en werknemers op allerlei manieren onder druk staan.
Kan het beter? Zeker. Landen als China, Brazilië of India zetten stappen om de positie van de werknemers te verbeteren. En de dringende aanpak van onze milieuproblemen is wereldwijd één grote schreeuw om werk. De crisis is een aansporing om een economie te bouwen die én sociaal is én ecologisch én democratisch.