Binnen het Koninkrijk der Nederlanden verschillen de rechten en plichten van hun werkende inwoners aanzienlijk. In Caribisch Nederland geldt de hoofdregel ‘geen arbeid, geen loon’. Dit wijkt af van Europees Nederland, waar de hoofdregel luidt ‘geen arbeid, wel loon tenzij niet-werken voor risico van de werknemer komt’. In Europees Nederland draagt de werkgever het financiële risico van niet-werken, terwijl dit in Caribisch Nederland bij de werknemer ligt.Waar werknemers in Europees Nederland profiteren van een uitgebreid stelsel van socialezekerheidsrechten en arbeidsrechten, blijft het niveau van deze voorzieningen in Caribisch Nederland substantieel beperkter. Dit roept vragen op over gelijkwaardigheid en de verantwoordelijkheid van het Koninkrijk om gelijke behandeling van al haar inwoners te waarborgen.In dit boek gaat de auteur uitgebreid in op de Caribische Wijzigingswet SZW-wetten BES 2024. Zij analyseert bepalingen omtrent arbeidsongeschiktheid, zoals geïntroduceerd in de Wijzigingswet en hoe deze wijzigingen zich verhouden tot de bestaande wet- en regelgeving in Caribisch Nederland. Daarnaast richt de auteur zich op de vergelijking tussen het vernieuwde arbeidsongeschiktheidsstelsel in Caribisch Nederland en het huidige stelsel in Europees Nederland. Daarbij komen zaken aan de orde als werknemersvergoedingen, ontslagbescherming en -verboden, vakantie, werkgeversaansprakelijkheid, ziektewet, wachtdagenregeling, verzuimprocedure, terugvorderings- en afwijkingsmogelijkheden, loondoorbetalingsplicht, re-integratie, bestaansminimum, uitkeringsduur, inlichtingenplicht en controlevoorschriften. De auteur constateert dat op het gebied van arbeidsongeschiktheid (nog steeds) een duidelijke tweedeling bestaat tussen Europees en Caribisch Nederland.