Mobiele burgers staan steeds meer in de belangstelling van de overheid. Publieke instanties zoals de Nederlandse politie en Rijkswaterstaat zijn voor het uitvoeren van een groot aantal van hun taken afhankelijk van informatie over het gaan en staan van burgers. Met behulp van surveillancetechnologieën zoals GPS en mobiele telefoons verzamelt en verwerkt de overheid locatie- en tijdsgegevens over burgers om hun mobiliteit in kaart te brengen en te controleren. In dit boek worden deze technologische toepassingen behandeld aan de hand van het begrip publieke mobiliteitssurveillance.Dit boek doet verslag van onderzoek naar de implicaties van publieke mobiliteitssurveillance voor de manier waarop de overheid haar relatie met de burger vormgeeft. De bestudering van twee Nederlandse beleidscasussen, één bij de politie en één in de verkeerssector, geeft inzicht in de weerbarstige praktijk van publieke mobiliteitssurveillance en de aanwezige legitimiteitsproblemen. De overheid blijkt de mobiele burger met name in termen van risico’s voor de samenleving te beoordelen.