Toen Mark Rothko in 1970 zijn laatste doeken had geschilderdwas dat het einde van de schoonheid in de modernekunst. Schoonheid was verdacht geworden: ze was nietvernieuwend, niet kritisch, niet revolutionair.

Maar het verlangen naar schoonheid was niet verdwenen–en de laatste jaren is ze dan ook op de weg terug.Alleen in een andere gedaante dan we gewend waren. Deinstallaties en video’s van kunstenaars als Olafur Eliasson,David Claerbout, Anish Kapoor en James Turrell stotenkunstkijkers uit het leven van alledag, werpen hen terugop hun diepste emoties en doen de tijd vergeten. Daarmeeis, vrij onverwacht, ook het sublieme weer terug in dekunst.

In dit kritische en prikkelende essay beschrijft Hans denHartog Jager de ondergang en opkomst van de schoonheidin de hedendaagse kunst. Tegelijk is het een voorstel omhet begrip schoonheid op een nieuwe manier te gaan gebruiken.