Bij het einde van de wereld denken we meteen aan de ondergang van de mensheid en de aarde door een aaneenschakeling van gigantische catastrofes. Maar in plaats van afschuwelijke rampen zou het ook om een onvoorstelbaar stormachtige vooruitgang kunnen gaan.
Het Telos Axioma stelt: de ontwikkeling van deze wereld is een streven van de oerkracht in het universum naar zijn einddoel, dat richting geeft aan de evolutie. Het werkelijke ontstaan ligt daarom niet in het begin, maar aan het einde. Ofwel: het verleden vindt zijn oorsprong in de toekomst.
Uiteindelijk zal - heel geleidelijk in het begin, maar met toenemende versnelling - een gigantisch galactisch superorganisme ontstaan, dat gekenmerkt wordt door eenvoud, concentratie, universele liefde en een uiterste spanning. Het is een bundeling van alle krachten op één enkel punt: het Ultieme Doel, ofwel Telos. Telos zou ook 'God' genoemd kunnen worden en in die zin kan gezegd worden: God bestaat niet, maar zal bestaan.
Het Telos Axioma biedt een uitweg uit het hedendaagse doemdenken en heeft zelfs de potentie om zich te ontwikkelen tot een inspirerend nieuw wereldbeeld, na het failliet van de oude wereldgodsdiensten.