De schijfster heeft Mikayla goed omschreven, je kan je zeer goed in haar inleven. Alles wat Mikayla meemaakt of doet, maakt je zelf levensecht mee. De leuke dingen, de spannende en vooral de zeer emotionele scenes.. het is zo goed beschreven dat JIJ Mikalya bent en haar angst en verdriet letterlijk tot in je tenen kan voelen... Ook de andere karakters worden goed beschreven. Met haar zoon Jason heb ik echt te doen. Ik wil hem knuffelen en hem vertellen dat het niet aan hem ligt.. De omgeving wordt ook erg realistisch en sferisch beschreven. Je ziet het zo voor je, alsof er een film in je hoofd afspeelt. Het boek leest vlot en is vanaf de eerst letter spannend. Het is de schrijfster gelukt om de spanning tot het plot op te bouwen en te komen met een erg goed en zeker niet te voorspellen eind. Dit boek is het meer dan waard om gelezen te worden.

"Het vervloekte huis" is een literaire thriller van formaat. Van Houten hanteert een vlotte en zeer doordringende schrijfstijl. De realistisch gekarakteriseerde personages en de uitstekende spanningsopbouw maken dit boek tot een aanrader. De lezer wordt al snel geconfronteerd met het feit dat er iets heel vreemds gaande is in Rocky Roads. Wat er precies aan de hand is weet Van Houten tot het einde geheim te houden zonder dat dit krampachtig wordt. Sterker nog, de nieuwsgierigheid van de lezer wordt alleen maar tot het uiterste geprikkeld. De spanning blijft stijgen en de verkapte insinuaties van de auteur veroorzaken dat je niet meer weet wie er te vertrouwen is. Het spannende en intrigerende verhaal sleept je mee richting een intrigerend plot. Vooral hoofdpersoon Mikayla is erg goed weergegeven. In de 43-jarige journaliste zullen veel vrouwen zich herkennen. Haar emoties, haar twijfels en haar angsten zijn allemaal uiterst aannemelijk weergegeven door Van Houten. Kortom, een meeslepende psychologische thriller die van het begin tot het einde boeit.

'Het vervloekte huis' is geschreven vanuit de eerste persoon. Op een uiterst diepgaande wijze dat ervoor zorgde dat ik bijna ongemerkt in de huid van Mika kroop. Het gevoel alles van dichtbij mee te maken alsof ik het zelf meemaakte was indrukwekkend en soms zelfs beangstigend. De emoties van Mika zijn intens voelbaar en deden mij regelmatig huiveren. Alle situaties worden op een mooie en filmische wijze beschreven waardoor de lezer een heldere impressie krijgt van alles wat er gebeurt. Maar deze wijze zorgt er ook voor dat het verhaal niet los te laten is en constant aan je blijft trekken. Een verhaal dat intrigerend is van de eerste tot aan de allerlaatste bladzijde. 'Donker. Alles was donker om me heen. Vooral binnen, in mijn versplinterende geest. Ik was leeg. Lusteloos. Traag. Alles speelde zich buiten me af. Alsof ik er niet bij was. Een flits.' Het spanningsniveau in 'Het vervloekte huis' is van zeer hoog niveau. Soms daalt de spanning heel even om ruimte te maken voor een vleugje romantiek en erotiek. Maar daarna wordt de spanning weer op scherpe wijze opgevoerd. Heel soms is er een klein beetje humor aanwezig waardoor het mogelijk is een klein moment de spanning even los te laten maar het duurt niet lang voordat je weer meegesleept wordt. Naar mijn mening heeft Lydia zich met 'Het vervloekte huis' overtroffen. Ze heeft een thriller geschreven die pakt en niet meer loslaat. Een thriller met de juiste ingrediënten en een perfecte balans. Ook Lydia laat hier zien dat de Nederlandse thriller veel meer aandacht verdient dan dat het tot nu toe krijgt.

Van Houten schrijft het zo dat je steeds verder moet lezen om te weten wat er gaat gebeuren. Zelf krijg ik er ook een beeld van in mijn hoofd en dat gebeurd alleen maar bij goede boeken. Dus dat is een erg goed teken. Verder vindt ik de personages erg goed geschreven. De emoties, de pijn en natuurlijk de liefde worden ook duidelijk verteld. Je leeft met de personen mee. Je denkt misschien wel van wordt ze nou gek? Gebeurd dit allemaal echt of is het gewoon allemaal gespeeld. Deze dingen maalden maar door mijn hoofd en het hield niet op tot ik het boek had uitgelezen. Nog steeds vindt ik het erg jammer dat ik het boek zo snel had uitgelezen. Het leest als een trein vooral de fijne lettertype wat is gebruikt maar ook de vlotte schrijfstijl.