Corona in 39 columns van een kritische plattelandsarts.Paraatheid voor de volgende viruspandemie komt steeds meer in de belangstelling. Volgens de actoren van het coronagebeuren komt die herhaling er zeker. Tenzij... (?) De draaiboeken die uit voorzorg worden klaargelegd, sluiten naadloos aan bij de visie van de hoofdsponsor van de Wereldgezondheidsorganisatie. Het scenario ziet alle heil in meer van hetzelfde, maar dan op olympische hoogte: citius, altius, fortius. Anders gezegd: een sneller optreden gepaard aan bredere doelstellingen en met meer macht om deze te kunnen forceren.Dit soort voorbereiding (sic) staat in schril contrast met de startpositie van deze auteur. Zijn ervaring in academisch onderzoek in combinatie met een halve eeuw plattelandsgeneeskunde zette hem er toe aan vanaf begin maart 2020 een ander verhaal te schrijven over de covidsaga. Zoals een trein in onontgonnen gebied zijn sporen voor zich uitlegt, groeide maand na maand het aantal columns op basis van een kritische exploratie van de kennis die zich op elk moment aandiende. Het verschijnen in boekvorm van de negenendertig werkstukken lijkt voor sommigen anno 2026 gedateerd en overbodig, maar voor anderen actueel en meer dan nodig. De auteur voegde alvast een naschrift toe als hedendaagse toets. Aan de lezer om te oordelen.Hugo Stuer (1942) is huisarts in een plattelandsgemeente. Hij was van 1972 tot 2002 staflid van de Universiteit Antwerpen en genoot opleidingen in medische synthese, antropologie, donkerveldmicroscopie. Hij is auteur en medeauteur van Denk eens niet aan roze olifanten: humor in de geneeskunde (1988), Het engelendozijn: humor in de luwte van het leven (1995), Lachen is gezond: volkswijsheid of medische ernst (1996), Medical ethics (1999), De taal van de traan (2010), Het ABC van kankers: een kunstmap (2015) en Een huisarts in dialoog: de patiënt als mens centraal (2025).