'Onze jongens en meisjes in den vreemde' is een nogal hoogdravende uitspraak. Toch maakte deze uitspraak bij Jan Peter Wilmink iets los, doordat hij enkele van deze jongens en meisjes kent. Hun ervaringen inspireerden hem gevoelens op te schrijven op het moment van hun vertrek en hun terugkomst, maar ook die van hun vaders en moeders. Het viel hem op dat dit de momenten waren die veel indruk maakten en hij heeft geprobeerd deze gevoelens op papier te zetten.