Het Zevende Zintuig heb ik gelezen als een verslaglegging van de persoonlijke ontwikkeling van Agnes van Enkhuizen. Er is veel voorgevallen in haar leven en ze heeft van jongs af aan een hoge gevoeligheid gehad voor haar omgeving. Daardoor leerde ze heel precies waar te nemen wat er met haarzelf en anderen om haar heen op energetisch en emotioneel niveau gebeurde. Ze voelde haarscherp aan wat de gevolgen van spanningen en blokkades in de ziel waren in de materie, het fysieke; en zag het verband. Haar achtergrond als verpleegkundige heeft haar de basis gegeven om verder te zoeken. Ze begon verbanden te zien die te maken hebben met het werk van het sympathisch / parasympathisch neurologische systeem. Door zelfstudie van natuurkunde en kosmologie vond ze bevestiging wat ze intuïtief al vermoedde, er zijn energetische processen die in de grote kosmos werken zoals in de microkosmos, in onze cellen. Door inzicht en ervaring, ook in samenwerking met anderen in haar leven, ontdekte ze het grote belang van het goed functioneren van de parasympathicus, het neurologische systeem met hormoongeleide processen in de hersenen. Dit systeem stuurt vanuit het oudste deel van onze hersenen de onbewuste processen in ons lichaam aan om te ontspannen na inspanning en actie. Als dit ontregeld is door spanning, angst en blokkades ontstaan vele ziektes en kwalen. Bij erg veel mensen is de parasympathicus ontregeld. Agnes ontwikkelde een therapie die via manipulatie in kettingreacties de parasympathicus "resette", heractiveert, zo start er een zelfreiniging en een proces van zelfgenezing. Dit systeem zou normaal gesproken altijd moeten werken, maar blokkades die al tijdens de geboorte zijn ontstaan (of daarvoor) zorgen dat het niet voldoende functioneert. Ook latere spanning en trauma's kunnen voor ontregeling zorgen. Agnes ontdekte dat bij vele problemen en ziekten de oorzaak daar ligt, vaak dus in het psychosomatische veld. Dat varieert van ADHD, migraine, Burnout, slaapproblemen, menstruatieproblemen, onvruchtbaarheid, diabetes, overgewicht, Hernia enz. Het zevende zintuig is, in de interpretatie die Agnes van Enkhuizen er aan geeft, eigenlijk ons aangeboren vermogen om zelf de juiste weg te aan te voelen om de juiste beslissingen te nemen. Het is een zeer aards vermogen om contact te maken met de werkelijkheid zoals die ook echt is. Om het zelfhelend vermogen aan te spreken door te luisteren naar de impulsen die in je opkomen op het moment dat daar noodzaak voor is. Ik vond het een zeer interessant relaas, moedig en openhartig geschreven vanuit de persoonlijke ervaring van iemand die haar nek uitsteekt om een kostbaar geschenk aan ons door te geven, een geboorterecht van iedereen... Het vermogen tot zelfgenezing. Ze verwijst naar Sjamanen die dit vermogen ook hadden en mensen hielpen om dat ook weer aan te spreken. Ik herkende veel in haar weg en haar struggle om integer die weg te blijven opzoeken. Ik ben met haar eens dat paranormaal genezers vaak heel verkeerd bezig zijn en helemaal niet bezig zouden moeten zijn met anderen, maar met zichzelf. Wat zij ook zouden moeten doen is mensen onafhankelijk van hen maken om zelf te leren luisteren naar hun eigen onbewuste en innerlijke energie en wijsheid. Agnes is zelf gegroeid van een paranormaal genezer naar een wegwijzer die terugwijst naar jezelf. Het beste orakel zit in je eigen systeem ingebakken, wij zijn onze beste "specialisten". Dat neemt niet weg dat je toch wel soms een dokter nodig hebt, maar heel veel heling en genezing kunnen we zelf, als we weer contact kunnen maken met onze eigen innerlijke genezer. Neuropsyrurgie is de therapeutische werkvorm die ontwikkeld is door Agnes om via reflexoproepende massage en ademtechnieken de parasympathicus te deblokkeren. Vaak zitten blokkades in nek en schouders en rond het heiligbeen. Daar zitten de energetische aansluitpunten van "de ziel", waar de energetische stroom goed door zou moeten kunnen lopen om goed en evenwichtig te kunnen functioneren. Door de therapie (vaak het beste in combinatie met psychotherapie) van enkele zeer intensieve sessies (de eerste het meest intensief) wordt de parasympathicus gestimuleerd om weer goed op gang te komen. Dit kan veel loswerken aan pijn en afvalstoffen, het lichaam zal zich ontdoen van wat overbelastend is. Maar ook emotioneel kan het tot een ontlading komen; alles wat op emotioneel gebied nog dwarszat, onverwerkt was en blokkeerde komt dan los. Uiteindelijk zal het geheel zijn eigen evenwicht opzoeken en (her)vinden. Een geneeswijze die het zeker waard is om meer aandacht aan te besteden, en na nadere kennismaking en evaluatie wellicht toch heel belangrijk om naar te verwijzen. Overigens kan ik bevestigen vanuit mijn vakgebied (Klinische Psychologie) dat er in meer disciplines een groeiende aandacht is voor het werk van de parasympathicus en geneeswijzen zich daar op richten. Ik zie trouwens veel overeenkomsten met Cranio-Sacrale therapie, alleen is deze werkwijze directiever.