Slachtoffers van criminaliteit krijgen een steeds belangrijker rol. Zij kunnenspreken op de openbare zitting, schadevergoeding vorderen, en als getuigeoptreden. De media berichten graag over slachtoffers. Via internet wordtbovendien in toenemende mate informatie verspreid over strafzaken, endaarmee ook over slachtoffers. Het slachtoffer wordt daarmee steedszichtbaarder.Een delict is op zichzelf al een inbreuk op de privacy van het slachtoffer.In het strafproces kunnen weer nieuwe inbreuken plaatsvinden. Bij deaangifte verstrekt het slachtoffer persoonlijke informatie aan de politie.Die komt in het dossier en daarmee ook bij de verdachte. Op de zitting kaniedereen het slachtoffer zien en horen wat er is gebeurd. Niet alle slachtoffersvinden dat prettig.Dit boek gaat over de privacy van slachtoffers. NSCR en VU onderzochtenhoe politie, Openbaar Ministerie, rechters en media omgaan met depersoonlijke levenssfeer van slachtoffers. Geven zij slachtoffers debescherming die deze verwachten? Gaan zij vertrouwelijk om met depersoonlijke informatie die slachtoffers hun geven? Zorgen zij ervoor dater geen ongewenste confrontaties tussen het slachtoffer en de verdachteplaatsvinden binnen het gerechtsgebouw? De ervaringen van slachtofferszelf zijn ook onderzocht.Nederland moet, net als andere landen, voldoen aan de Europese regelsdie bepalen dat de privacy van het slachtoffer moet worden beschermd.Uit dit onderzoek blijkt dat er vooral in zwaardere zaken veel wordt gedaanom het persoonlijk leven van het slachtoffer te beschermen. In mindergeruchtmakende zaken wordt het slachtoffer echter soms gewoon ‘vergeten’.Als dat gebeurt, grijpt dat diep in op het persoonlijk leven van slachtoffers.Van een structurele bescherming van de privacy van slachtoffers is nog geensprake.