In Nederland schrijven honderdduizenden mensen met regelmaat een gedicht. Vóór het internet zijn intrede deed, leidde het merendeel van die gedichten een bescheiden bestaan in de familie- of vriendenkring; ze publiceren was slechts weggelegd voor een kleine groep uitverkorenen.

Hans Mooi en Aaike Jordans vonden elkaar ook op internet en dat leidde tot een intensieve email uitwisseling in “snelsonnetten” waarvan deze bundel een weerslag is.

Hoewel niet meer zo jong, zijn beide dichters kinderen van het digitale tijdperk. Dat verklaart het hoge tempo waarin de versjes elkaar konden opvolgen en de subtitel bij elk gedichtje: de tekst in het onderwerp-vakje die bij een e-mail gevraagd wordt.