‘Wouter Godijn heeft zo veel taalgevoel dat je er bang van wordt. In een paar pagina’s varieert hij tussen méér registers dan andere schrijvers in hun hele leven. En belangrijker: het werkt.’ – **** nrc Handelsblad

‘Lumineus en met de nodige zelfspot vertolkt Godijn de rol van de schrijver. Zijn verhaal is licht en waarachtig, geestig en bloedserieus. Zijn taal bruist.’ – **** de Volkskrant

‘Speels, een tikkeltje poëtisch en het lijkt de dramatische gebeurtenissen niet helemaal serieus te nemen. [We zitten] heel duidelijk niet meer in een gemiddelde Nederlandse roman – hier gebeuren veel opwinderder dingen.’ – **** Het Parool

‘Onderkoelde humor is een van de kwaliteiten van deze dichter-romancier. Dat houdt ook deze virtuoze, maar ongewoon associatieve roman plezierig om te lezen.’ – Trouw

‘Hoe ik een beroemde Nederlander werd lijkt te zijn geschreven door tenminste twee schrijvers. (…) Beide verhalen hebben dezelfde behendigheid waarmee scènes aan elkaar worden gekoppeld, in de beide verhalen zie je het gemak waarmee Godijn zijn personages naar de wereld laat kijken.’ – De Groene Amsterdammer

‘Werkelijk emotionerend.’ – **** Dagblad van het Noorden

‘Wat Godijn (…) presteert is niet alleen grappig door zijn vaak jolige sarcasme, maar ook fascinerend, omdat het verhaal alle kanten uitwaaiert en rondslingert. (…) Godijns boek is een absurdistisch theater, waarbij je geregeld in de lach schiet, want hij mengt met grote wellust science fiction-elementen met maatschappijkritiek, jeugdboekenromantiek met seksscènes, en daarnaast is het het verhaal van de malende schrijver.’ – Leeuwarder Courant