Hoe kanker mij uiteindelijk leerde leven

Margriet groeit op in de jaren vijftig en zestig, in een gezin waarin warmte en emotionele veiligheid niet vanzelfsprekend zijn. De belangrijkste les die ze meekrijgt: niet zeuren, flink zijn.Als jonge vrouw vindt ze herkenning en kracht in het feminisme en sluit ze zich aan bij de Rooie Vrouwen. Vastbesloten om het anders te doen, wil ze werk en moederschap combineren. Maar telkens opnieuw loopt ze vast. Wat begint als ambitie, eindigt keer op keer in uitputting en burn-out. Therapieën bieden geen blijvende oplossing. Jarenlang blijft ze vechten — vooral tegen zichzelf.Dan komt de diagnose borstkanker. Een schok, maar ook een onverwachte stilstand. Voor het eerst ontstaat er ruimte om te kijken naar wat er werkelijk speelt. Niet de ziekte zelf, maar een leven lang emotionele verwaarlozing blijkt de diepere oorzaak van haar klachten.Langzaam verschuift haar perspectief. De drang om te presteren maakt plaats voor een zoektocht naar wie ze werkelijk is. Niet langer draait het om succes of volhouden, maar om voelen, begrijpen en leven.Een indringend en eerlijk levensverhaal over veerkracht, zelfinzicht en de moed om oude patronen los te laten.Want soms is het juist de grootste tegenslag die je leert hoe je werkelijk kunt leven.Margriet van der Meij (Bloemendaal, 1949) studeerde onderwijskunde aan de Universiteit van Amsterdam en volgde schriftelijke modules informatica. Ze was actief binnen de Rooie Vrouwen van de PvdA en werkte onder meer als röntgenlaborante, beleidsmedewerker emancipatiebeleid, coördinator beroepseducatie voor volwassenen en organisatieadviseur. Daarnaast speelt zij cello in het Delfts Symfonie Orkest.