Dat was heftig! Wij vonden dat onze moeder gedroomd moest hebben, zij vertelde verontwaardigd het verhaal dat voor haar echt was. Dit - voor ons gekke - verhaal, en soortgelijke belevingen, dreigden haar verblijf in het verzorgingshuis tot een gevangenis te maken. Dachten wij.Want er zaten toch zomaar twee waive’ in haar luie stoelen en die hadden ook nog eens haar verjaardagspost opengescheurd en over de vloer gegooid!Met zijn allen proberen we haar gerust te stellen. Haar voor te houden dat het een droom geweest moet zijn en dat er niemand stiekem een sleutel van haar kamer in handen heeft. Het verhaal blijft zich herhalen, zéker op momenten dat het verontwaardigde voeding krijgt van generatiegenoten die ook niemand meer te vertrouwen vinden.Na opnieuw een poging tot geruststellen valt ze boos verwijtend uit: “Jullie gelóven me niet, hè!?”Van binnen moet ze zich ook heel verdrietig en in de steek gelaten hebben gevoeld, maar wij hebben nog geen idee dat onze kwieke en in het verzorgingshuis zo onverwacht zelfstandig gebleken moeder al aardig op weg is naar een compleet andere fase in haar leven. Toen wij steeds meer gingen beseffen dat kennis verdween, en wijsheid verscheen, de wijsheid vanuit haar hart, konden wij ook waarnemen dat zij steeds meer ‘zichzelf werd’. Haar pure zelf, de zelf die ze van oorsprong was.Toen wij die ‘nieuwe’ oude moeder konden ontvangen, in liefde en met respect, kregen wij er, samen met haar, vrede mee.En zo stierf ze.In overgave, in vrede, na die wonderlijk mooie jaren van Liefde en intimiteit.