Teun is jong, dapper en sprankelend en leeft samen met haar grote liefde Vos. Vos die anders is dan anderen. Vos geeft niet om kleren of schone haren, niet om stoplichten die op rood staan, niet om familie, niet om taart. Vos houdt niet van horen bij maar wel van zelf doen, zelf maken, lang lopen en lang niet slapen. Vos houdt van bier. En van foto s. En van Teun.Maar na verloop van tijd verft Vos niet alleen de muren van hun huis zwart, hij glijdt ook steeds verder weg in zichzelf en dreigt Teun mee te sleuren. Als zij uiteindelijk verloren en met gebroken hart op straat loopt zegt iemand haar dat je alleen zijn kunt leren.Dat gaat ze doen. Op een onvoorspelbare, hilarische manier: tijdens een wandelvakantie met oude mensen. En dan krijgt grijs onverwacht veel kleuren en blijkt verdriet een ontroerend lichte ondertoon te hebben.