Lieve Neve verloor haar zoon in december 2011 aan een zwaar werkongeval.
De emotie en verdriet die dat met zich meebracht beschrijft ze in dit boek.
Dit boek wil duidelijk maken dat men in elke omstandigheid elkaar zou kunnen steunen en helpen, maar dat men door intens verdriet soms niet helder kan denken en dat dit frustraties en woede met zich meebrengt.

Hopelijk kan dit boek ook iets betekenen voor mensen die zich in dezelfde situatie bevinden, namelijk een kind verliezen en alle problemen die daaruit voortvloeien zoals verdriet, verwerking, nieuw samengesteld gezin, bezoekrecht, woede, frustraties, verwarring en misverstanden.
Haar grootste motivatie om dit boek te schrijven was dat haar kleinzoon Pieter een blijvende herinnering mocht hebben aan zijn overleden ouders.