Mensen zien elkaar als iets vanzelfsprekends, bedenk ik.Neem nu Ingrid en mij, ik heb op zo veel plekken met haarrondgehangen: in haar kamer of op school of gewoon ergens opstraat. En we kletsten over van alles en nog wat, gewoon wat inons opkwam. Andere mensen zouden het misschien saai hebbengevonden, maar voor ons was het nooit saai. Ik heb nooitbeseft hoe belangrijk het voor me was. Hoe fantastisch het isom iemand te hebben die alles wat er in jouw hoofd omgaat wilhoren. Je denkt dat alles altijd hetzelfde zal blijven. Je staat ereigenlijk nooit bij stil dat iets wel eens ineens voorbij kan zijn.Maar ik weet nu wel beter.() Op het moment dat ik Ingridsdagboek uit heb, zal er nooit meer iets nieuws tussen ons voorvallen.Caitlins beste vriendin Ingrid pleegt zelfmoord. Verlamd door deschok en het verdriet trekt Caitlin zich in zichzelf terug, worstelendmet vragen en schuldgevoelens. Op school en thuis kan ze haardraai niet meer vinden, en haar passie voor fotografi e lijktte zijn verdwenen.Dan vindt Caitlin Ingrids dagboek, dat zij speciaal voorCaitlin heeft achtergelaten. Ineens lijkt Ingrid weer springlevend.Het dagboek geeft Caitlin een houvast om Ingridbeter te begrijpen, maar uiteindelijk ook de moed om loste laten en verder te gaan met haar eigen leven.Een aangrijpend boek over vriendschap, verlies en hoop.