In deze geïllustreerde studie staan achttiende-eeuwse doopsgezinden in de stad Groningen centraal. Auteur onderzoekt in het bijzonder de afspraken die aanstaande echtgenoten maakten om de langstlevende echtgenoot verzorgd achter te laten. Deze afspraken waren van groot praktisch belang omdat de dood nooit ver weg was.

Niet eerder werd op systematische wijze sociaaleconomische geschiedschrijving gecombineerd met kennis en toepassing van het toenmalige recht in de praktijk. Zo besteedt hij onder meer veel aandacht aan de rol van bezittingen zoals boeken, huisraad, kleding en woonhuizen. Ook de keuze van een huwelijkspartner komt aan bod. Het onderzoek toont verrassende dwarsverbanden die de juridische zorg voor de langstlevende echtgenoot in vroeger tijden weer tot leven brengen.