Gelukkig luistert de samenleving eindelijk naar de
slachtoffers van seksueel misbruik en hun familieleden,
die mee lijden onder de gevolgen van dat misbruik.
Maar het is ook belangrijk dat we de plegers
niet uit het oog verliezen. Zijn het de monsters zoals
ze vaak worden afgeschilderd? Hervallen ze een voor
een? Praten ze allemaal hun misbruik goed of hebben
ze genuanceerde meningen? We weten het niet. Hun
spreken wordt op voorhand als onbelangrijk of immoreel
van tafel geveegd.

Ik beken laat plegers aan het woord. Doodgewone verhalen,
die in de realiteit vaker voorkomen dan gedacht.
26 zedendelinquenten, een voor elke letter van het
alfabet, laten hun stem horen en geven hun visie op de
feiten en de oorzaken, op de ernst ervan, en op de
mogelijkheden van herstel.