In de boeken van J.J. Voskuil blijft Klaas Voskuil, zijn vermaarde vader, vaak op de achtergrond. Toch is de vader, met wie hij zo veel gemeen had, in Bij nader inzien en ook in Het Bureau zeker aanwezig. Diens afbrokkelende autoriteit is een terugkerend thema in Voskuils literaire werk.

Voor het eerst krijgen we nu een ongefilterde kijk op deze vader-zoonverhouding in Ik ben te moeilijk. Brieven van J.J. Voskuil aan zijn vader. Daarin lezen we over hun wederzijdse affectie, de afhankelijkheid van de zoon en zijn pogingen om op eigen benen te staan. De stijl van de brieven (het merendeel ervan stamt uit de jaren vijftig, zo rond Voskuils dertigste levensjaar) is ongekend los en vrij – van de geremdheid naar buiten toe die beiden typeerde is niets te merken.

Ik ben te moeilijk is een intelligent, vermakelijk en ook ontroerend boek over de jonge Voskuil die nog op de oude Voskuil leunt en tegelijk een weg zoekt uit diens schaduw.