Vul hier uw nieuweHet debuut van Lynn Hart snijdt je door je ziel en laat je glimlachen tegelijk. De verhalen die Hart heeft geschreven, zijn - zoals ze het zelf zegt - echter heel gewone gebeurtenissen uit haar dagelijkse leven. 'In gekuisde versie zelfs', licht ze toe. 'Ik ben wat mild geweest, anders werd het wat zwaar'. Lynn Hart is 52-jarige wellevende Haagse dame met een gulle lach, de gave om heerlijk Indisch te koken, het vermogen om echte vriendschappen op te bouwen én met de diagnose klassiek autisme. Ze beschrijft in Ik ben wie ik ben en ik doe wat ik doe op innemende wijze hoe zij haar reis die het leven heet, maakt. Verhalen die ieders verhalen hadden kunnen zijn. Hoewel.. die van Hart zijn toch nét even anders. Haar leven is namelijk regelmatig een ware worsteling. ...Een extra complicatie was, dat mijn leven een bijzonder moeizame start had. Overigens ben ik nog steeds druk doende met die start, want ik begin de indruk te krijgen dat ik een trage leerling ben... pagina 7 De lezer weet al na een luttel aantal pagina's dat Harts' leven inderdaad niet doorsnee verloopt. Niets is vanzelfsprekend als je met autisme leeft, ook al heb je er al meer dan 52 jaar ervaring in. Dat is met name te goed in te voelen wanneer de auteur beschrijft hoe ze haar verjaardag viert, een goede buurvrouw probeert te zijn, haar vriend meent te verrassen met een speciaal kledingstuk en haar directrice en alle collega's duidelijk maakt waar haar grenzen liggen. Ook de terugblik op haar jeugd, die allesbehalve makkelijk was, voelt pijnlijk. Hart komt voortdurend voor uitdagingen te staan. Dat kan met onuitgesproken verwachtingen te maken hebben, met haar ijzersterke kaders, met oude pijn of teleurstellingen. Lynn wordt natuurlijk gewoon ook, net als ieder ander, voor duivelse dilemma's gesteld waar het de liefde betreft, door collega's de maat genomen en in vriendschappen teleurgesteld. Bij Lynn komt alles echter veel harder binnen en lijken gebeurtenissen veel meer pijn te doen. Lynns primaire reactie daarop is een van doorzetten, wat de situatie er echter vaak niet beter op maakt. Toch móet ze wel volharden. Opgeven is immers geen optie? 'Ik kan me voorstellen dat anderen de zin en de moed in de schoenen zou zakken als ze geconfronteerd zouden worden met de dingen die ik heb meegemaakt,' laat Lynn desgevraagd weten. 'Ik kan echter niet anders dan onverminderde inzet tonen, wat het onderwerp ook is. Dat het ten koste van mijn energie en soms ook mijn gezondheid gaat, daar ben ik me van bewust. Dat komt zo: mensen die te maken hebben met autisme zijn vaak gevoeliger voor van alles, zelfs voor redelijk normale prikkels als licht en geluid. Omdat ik mijn wereld vaak als onbegrijpelijk en chaotisch ervaar, heb ik een sterke behoefte aan een vaste gang van zaken. Ik ben dol op routine, voorspelbaarheid, regelmaat en structuur. En op de momenten dat die verloren dreigen te gaan, bijt ik me vast. Ik kan behoorlijk van de kook raken door een kleinigheidje. Och, het levert mooie verhalen op, toch? Overigens leer ik nog steeds en kan ik steeds beter relativeren....' Ik ben wie ik ben en ik doe wat ik doe is een openhartig relaas over de soms bijzondere situaties waar de auteur in terechtkomt. De verhalen zijn zo puur, zo oprecht, bijna van hart tot hart geschreven, dat er tussen de lezer en de auteur automatisch een contact ontstaat. De eerlijke, ongeveinsde schrijfstijl van Lynn Hart roept empathie op. Lynn Hart is een van de weinige mensen die op zo'n ontroerende wijze en echt van binnenuit kan vertellen hoe het is om met te leven met autisme. Dit boek is een must read voor iedereen die familie, kennissen of collega's heeft met een stoornis in het autistische spectrum en nu eens écht wil weten hoe het is, hoe het leven in elkaar steekt, hoe het voelt om te moeten leven met klassiek autisme.