Stel je voor: op je 47e krijg je een herseninfarct. Van de ene op de andere dag verlies je je spraak, ben je halfzijdig verlamd en mis je een deel van je geheugen. Voor die dag was je moeder van een dynamisch gezin, docent geschiedenis op een middelbare school, actief in de politiek en in de wijk, fervent danser en levensgenieter. En plots moet je van onderaf weer beginnen: leren spreken, lopen, fietsen, schrijven, lezen â ¦ Dit overkwam Els Lemmens, nu zes jaar geleden. Ondersteund door haar gezin, familie, vrienden, therapeuten van het revalidatiecentrum, maar vooral op eigen wilskracht en doorzettingsvermogen kwam ze er weer bovenop. Een weg vol wanhoop, teleurstellingen en frustraties. Maar ook van overwinningen, ontdekkingen, verrassingen. In samenspraak met haar oud-leraar geschiedenis Cees Witteveen schreef Els haar ervaringen met het leven na een herseninfarct op. Eerst nog wat aarzelend, zoekend naar woorden. Maar gaandeweg komt er steeds meer levenslust in haar verhaal. Els blijft een beetje dansen in haar leven.