‘Een meeslepend verteller (…) Zijn observatievermogen en de vaak ironische stijl geven het verhaal kleur.’ – Rob Schouten, Trouw

‘Meesterlijk (…) Van Dis excelleert.’ – Koen Eykhout, Limburgs Dagblad

‘Knap (…) Fascinerende verhalen, herinneringen, flarden, beelden die de lezer sterk nablijven. (…) In dit op zijn verleden, op zijn moeder en vooral zichzelf (als som der delen) bevochten, ongemakkelijke portret toont Adriaan van Dis het beste wat hij literair in huis heeft.’ – Jeroen Vullings, Vrij Nederland

‘Afwisselend vermakelijk, pijnlijk en gruwelijk, en vaak bijzonder aangrijpend. (…) Ik kom terug wemelt van de sterke zinnen. (…) Van Dis is eerlijk, op het genadeloze af – alle preutsheid laat hij varen. (…) Naast een portret van een moeder is Ik kom terug een komisch zelfportret. (…) Ik kom terug is woedend en dankbaar, precies zoals het zou moeten zijn. Gelijke delen rancune en sentiment. Een indrukwekkend eerbetoon met trekjes van een afrekening.’ – Dries Muus, HP/De Tijd

‘Meesterlijke moederroman (…) Zijn verhaal ontroert, choqueert en maakt aan het lachen. In fonkelende zinnen neemt Van Dis ons mee op zijn queeste.’ ***** – De Telegraaf

‘Ik kom terug is geslaagd door zijn eerlijkheid. Nergens lijkt de situatie mooier of lelijker te zijn gemaakt. En die kwetsbaarheid is indrukwekkend.’ – Nederlands Dagblad

‘Het boek is een prachtig geschreven tragikomedie over het leven van een moeder.’ – Hebban

‘Van Dis schrijft in prachtzinnen die trefzeker verhelderen, ontroeren, bewondering wekken, minstens twee of drie per passage verdienen een lijstje. (…) Ik kom terug is een absoluut juweel.’ 4,5 sterren – NU.nl

‘De beschreven ouder-kindverhouding houdt me in de greep, is fenomenaal beschreven.’ – Willy Wouters-Maljaars, Reformatorisch Dagblad

‘Van Dis is een prozaïst, maar zijn zinnen lezen als poëzie. Er zijn weinig schrijvers die laten zien dat het Nederlands net zo melodieus kan zijn als het Frans.’ – Boekenkrant

‘Ik kom terug heet het grote Moederboek van Adriaan van Dis. Zijn moeder geloofde in reïncarnatie. Bijna 100 werd ze, en ze zou groot gelijk hebben mocht ze nog eens terugkomen om met eigen ogen het prachtige papieren graf te aanschouwen dat haar zoon voor haar heeft opgericht.’ – Mark Schaevers, HUMO