Eindelijk kan ik nu schrijven over mijn verblijf in het RC GGZ, ik noem het nog steeds: ‘DE PAAZ’.Ik heb mijn verhaal ter plekke opgeschreven. Het was vaak moeilijk om daar een rustig plekje te vinden om mijn belevenissen ongestoord te kunnen opschrijven. Daarom schreef ik vaak `s nachts als mijn medepatiënten sliepen. Ik pende dan in een klein kamertje, het zogenaamde ‘rokershol’ al mijn gevoelens en belevenissen neer van iedere bewogen dag. Voor mij was dat de beste therapie!Als U mijn boek leest, kan mijn verhaal in het begin wat verward overkomen, maar bedenk dan dat het momentopnames waren. Je schrijft dan gewoon, vaak boordevol emoties, wat je hart je ingeeft.Nu ik weer lekker in mijn vel zit zou ik het misschien anders formuleren, maar ik laat het zo, het is ook beter zo.Ik heb dit boek geschreven om anderen inzicht te geven over het wel en wee achter die ‘gesloten’ deuren. Om in te laten zien dat wij ook gewone mensen zijn net als ieder ander. Alleen kan een mens wel eens een tijdje uit balans geraken. Op die plaats probeerden we ons leven, met veel doorzettingsvermogen, weer op de rails te krijgen.Ik ben dan ook blij en trots tegelijk dat ik toen de kracht heb gehad, al mijn belevenissen te kunnen opschrijven, zodat ik nu besloten heb er een boek van te laten maken… Ziehier, het resultaat: het is me gelukt!W. Schulpen (helaas is door eigen beslissing aan haar gecompliceerde leven een eind gekomen)