Verrassende afwisseling Soms worden de hoofdstukken met een meer mythische insteek – vaak verteld vanuit een plant of een dier – afgewisseld met een hoofdstuk dat wordt verteld vanuit het perspectief van een mens. Deze hebben vaak een verfrissende toon waarin met humor wordt bijgedragen aan het verhaal. Zoals in het hoofdstuk ‘Het tafereel’, waarin een stadsbewoner het bergdorp opzoekt voor een ‘authentieke beleving’ maar kwaad wordt als alle winkels in het dorp dicht zijn vanwege de uitvaart van Hilari. Solà hanteert een sarcastische toon en weet hiermee scherp weer te geven hoe ver dit stadsmens van enige authenticiteit verwijderd is. Want ook de mensen hebben natuurlijk iets te vertellen in Ik zing en de berg danst. Solà geeft elk mens dat aan het woord komt, net als de planten en dieren, een eigen toon. Voor het perspectief van de bergen speelt ze zelfs met visuele aspecten en geeft ze onder andere met tekeningen het ontstaan van de Pyreneeën weer. Door deze bijzondere afwisseling blijf je je toch afvragen wat er in het volgende hoofdstuk gaat gebeuren. Ik zing en de berg danst is een prachtige en poëtische vertelling over het leven, over ál het leven op het toneel van de Pyreneeën. Waar de dood in het verhaal komt, wordt ook direct ruimte gemaakt voor nieuw leven. Daarmee is het verhaal rond. De vele verschillende perspectieven zorgen voor een bijzonder en verrassend geheel over veelgebruikte onderwerpen zoals het leven en de dood. Hiermee heeft Solà een gedurfd risico genomen dat zeer succesvol heeft uitgepakt.

Tijd is geen vast gegeven voor Solà en dan kan een verhaal uit de oorlog probleemloos worden geplaatst in de huidige tijd. En zo volgt men ademloos haar vertelling, een vertelling die je in de greep houdt en niet meer loslaat tot ver na het omslaan van de laatste pagina. Want er gebeurt zoveel en de vertellers zijn zo ongewoon, van de bliksem die Domenec treft, de bergen tot de genoemde reebok, die ook weer een rol speelt. Niets is toeval in Solà´s wereld.

Ik zing en de berg danst van Irene Sola is geen gewone, standaard, duizend in een dozijn roman. Het is een roman die op een originele en unieke manier is geschreven. De auteur heeft het boek op een poëtische en beeldende manier geschreven waarbij zij ook een van de hoofdpersonen een paar gedichten heeft laten schrijven. Het zijn over het algemeen korte, maar krachtige zinnen die veel meer zeggen dan er geschreven is. Ze herhaalt veel, maar dat is niet storend, het past juist bij het verhaal.