Jarenlang heb ik alles kunnen onderdrukken, maar had altijd al besloten dat wanneer mijn kinderen volwassen zouden zijn, ik de confrontatie met het verleden aan zou gaan.Als ik na ruim dertig jaar voor het eerst met een vriendin over mijn gevoel praat, maakt zij een opmerking en denk ik: 'het is nu of nooit', en ga terug naar de plek des onheils en ga de confrontatie met de daders aan.En hoe hard is dan de werkelijkheid als alles zo gaat als ik gedacht had. Dat zij mij na ruim dertig jaar nog zouden herkennen en dat ze beslist niet op mijn komst zitten te wachten.Mijn emoties slaan op hol en ik heb hulp nodig. Echter ik kan mij niet uiten, maar middels het schrijven verlos ik mij enigszins van de herinneringen en gesprekken die maar in mijn hoofd bleven hangen en alleen op deze manier kan ik revanche nemen. Alle namen zijn fictief. Mocht een naam toch enige overeenstemming vertonen, dan berust dit op toeval.