Deze studie richt zich op de invloed van het Schotse puritanisme op de Nadere Reformatie in de Nederlanden. Vanwege vervolgingen in hun thuisland was een aantal Schotse puriteinen in de zeventiende eeuw naar de Nederlanden uitgeweken. Vooral in de periode tussen 1660 en 1700 was er sprake van intensieve contacten. De auteur bespreekt het eigene van de Schotse vroomheid en de theologische accenten die men legde. Vervolgens gaat hij in op de receptie van het Schotse puriteinse gedachtegoed in de Nederlanden. Vooral het werk van de nadere reformator Jacobus Koelman (1632-1695), die veel vertalingen heeft uitgegeven, krijgt hierbij aandacht. Deze studie wordt in het najaar als dissertatie verdedigd aan de Vrije Universiteit te Amsterdam.