In 1514 werd na de dood van Anna van Bretagne, koningin van Frankrijk, een kleine gouden schrijn gemaakt om haar gebalsemde hart in te bewaren. De schrijn, nu leeg, wordt nog altijd bewaard in het Musée Dobrée in Nantes. Iets meer dan vijf eeuwen later werd Anne Kawala gevraagd er een tekst over te schrijven. Die groeide uit tot een lijvige dichtbundel, Au coeur du coeur de l’écrin, in deze vertaling tot ongeveer een derde teruggebracht, waarin ze een speurtocht door de middeleeuwen onderneemt. Op zoek naar een verklaring voor het feit dat een dode koningin opengesneden kon worden om haar hart te verwijderen, verzamelde Kawala historische bronnen die haar al snel confronteerden met de centrale vraag van de bundel: ‘Wat is de plaats van de vrouw in deze maatschappij?’ In de gedichten voert ze de lezer mee langs allerlei aspecten van de middeleeuwse samenleving, langs hoofse liefde en huwelijkspolitiek, kruistochten en geneeskunde, heksen, begijnen en andere onafhankelijke vrouwen, maar trekt ook scherpe lijnen naar de hedendaagse gender- en identiteitsproblematiek. Zo wordt in het hart van het hart van de schrijn de strijd aangebonden met de manier waarop machthebbers en een partijdige geschiedschrijving ons beeld van het verleden, van minderheden en de (middeleeuwse) vrouw bepalen.