De grijsbaardige en de zwartbaardige man met wie ik achter in de riksja zat, keken mij aan. De grijsbaardige man vroeg mij: ‘Bent u een moslim?’Voor hem had het woord moslim een strikte definitie. Hij bedoelde niet: ‘Ben je onderworpen aan God?’ Daarop had ik kunnen antwoorden: ‘Ja, natuurlijk.’ Hij bedoelde iets preciezers: ‘Onderwerp je je aan de wetten van de profeet Mohammed, zoals opgeschreven in de Koran?’Welk eerlijk antwoord ik ook gaf, het zou niet welkom zijn. Toch kon ik maar één antwoord geven. Ik reageerde rustig en zonder arrogantie of verontschuldiging. ‘Nee, ik ben geen moslim. Ik ben een volgeling van de Achtenswaardige Jezus Messias.’De zwartbaardige man keek mij aan met gefronste wenkbrauwen en opeengeklemde lippen. Hij boog zich voorover en staarde recht in mijn afgewende ogen. Zijn woorden kwamen eruit als een bevel, kort en abrupt: ‘Je zou moslim moeten worden. Dat zou beter voor je zijn in dit leven en het volgende.’Kate McCord is niet haar echte naam. Om haarzelf en de vrouwen met wie ze omgaat te beschermen zijn alle namen in dit boek veranderd. De auteur heeft ongeveer vijf jaar in Afghanistan gewoond, gewerkt en intensief met haar buurtgenoten en collega´s opgetrokken, verlangend het Goede Nieuws van Gods Koninkrijk met hen te delen.“In dit boek lees je niet óver Afghanistan maar ga je er zelf naar toe, in het voetspoor van de auteur. Bijzonder leerzaam om te zien hoe de auteur de boodschap van het Evangelie in deze context uitdraagt.” – Edwin Baelde, directeur SDOK“Het boek is geweldig mooi en leest als een roman. Vol overtuiging vertelt de schrijfster hoe ze haar liefde voor God en de naaste inzet om Afghanen te helpen. Het maakt me verlangend om hetzelfde in Nederland te doen.” – Arco de Leede, directeur Interserve“Dit boek biedt een verhelderende beschrijving van het – doorgaans heel zware – leven van islamitische vrouwen in Afghanistan. Het boek houdt de lezer een spiegel voor: begrijp en leef ik zélf het Evangelie, de Bijbelse waarheid?” – Th. van Eijzeren, vertaalster