Over de oorlog in Vietnam. Het geheugen als verhalenverteller.Tobias Wolff diende een jaar in Vietnam. Hij had veel contact met de Vietnamezen omdat hij hun taal sprak. Daardoor zag, hoorde en begreep hij als geen ander hoe zíj de Amerikanen en hun oorlog ervaarden.Dit boek is geen oorlogsliteratuur in de klassieke zin van het woord, geen beschrijving van gevechtshandelingen en gruwelijkheden. Wolff neemt ons mee op een reis door zijn herinneringen, vanaf zijn opleiding in Washington tot zijn terugkeer in een verscheurd land. Hij schrijft, met zijn zeldzaam talent om een persoon, een situatie in een paar woorden neer te zetten, over de nutteloosheid en de verveling, over de angst voor sluipschutters en het verlies van kameraden. Hier lezen we wat soldaten écht denken en meemaken als ze worden uitgezonden.In het leger van de farao wordt, door de nietsontziende eerlijkheid, algemeen gezien als en van de beste boeken, fictie of non-fictie, over de Amerikaanse aanwezigheid in Vietnam. Hartverscheurend‘Toen ik aan dit boek begon dacht ik dat ik wist hoe het eruit zou gaan zien. Ik vergistte me. Keer op keer kwamen er nieuwe herinneringen naar boven die me met schaamte vervulden.’ […] ‘Een van de dingen die schrijvers ertoe aanzet om te schrijven is dat ze dingen recht kunnen zetten die ze in het echte leven verkeerd hebben gedaan.’(Tobias Wolff)Een geweldige schrijver. Wolff schrijft in zo’n subtiele, zangerige stijl dat je hem overal volgt, zelfs naar het slagveld.(Newsweek)Wolff weet je meteen zijn verhalen in te zuigen(Het Parool)