Het Nederlandse beleid ten aanzien van mensen met een verstandelijke handicap heeft in de afgelopen jaren aanzienlijke veranderingen ondergaan.

Lange tijd werden mensen met een verstandelijke handicap opgenomen in speciale instellingen gelegen in een rustige groene omgeving. Tegenwoordig dienen verstandelijk gehandicapten juist midden in de samenleving te wonen, te werken en te leven. Een belangrijke overheidsmaatregel om deze doelstelling te kunnen bereiken, is de deconcentratie van instellingen voor mensen met een verstandelijke handicap: het spreiden van zorgverlening van een instelling over kleinschalige voorzieningen in woonwijken. De vraag is of deze beleidsmaatregel een bijdrage levert aan de integratie van mensen met een verstandelijke handicap. Om deze vraag te kunnen beantwoorden, is met behulp van methoden uit de beleidswetenschappen het deconcentratiebeleid gereconstrueerd. Met welke middelen tracht de overheid welke doelstellingen te bereiken? Of deze middelen inderdaad integratie van mensen met een verstandelijke handicap tot gevolg hebben, is beoordeeld aan de hand van een literatuurstudie en een uitgebreid empirisch onderzoek van drie deconcentratieprojecten. Uit het onderzoek blijkt dat deconcentratie een beperkte bijdrage kan leveren aan de integratie van mensen met een verstandelijke handicap. Maar niet geheel op de manier zoals de overheid dat in haar beleid voor ogen heeft.