Naar aanleiding van het initiatiefwetsvoorstel-Halsema en in opdracht van het ministerie van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties, belicht deze studie enkele procedurele aspecten van de mogelijkheid voor rechters om wetten in strijd met de Grondwet te verklaren.Op basis van een rechtsvergelijking met België, Canada, Denemarken, Duitsland, Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk, behandelt de studie de vraag hoe rechterlijke toetsing zich tot bestaande toetsingmomenten verhoudt. Daarbij kan het gaan om grondwetstoetsing als onderdeel van het wetgevingsproces zelf, maar ook om de vraag hoe grondwetstoetsing zich verhoudt tot andere vormen van rechterlijke toetsing (zoals toetsing aan internationale verdragen).Ook wordt gekeken naar voorzieningen om via een versnelde procedure eventuele gebreken in wetgeving te repareren. Voorts wordt de vraag beantwoord welke voorzieningen bestaan, die het mogelijk maken om tot een versnelde uitspraak in hoogste (rechterlijke) instantie te komen.De uitkomsten van deze rechtsvergelijking worden vervolgens losgelaten op de Nederlandse situatie. Welke elementen uit de onderzochte landen kunnen in het Nederlandse bestel worden ingepast en op welke manier? De studie werd uitgevoerd binnen het Montesquieu Instituut Maastricht, een toonaangevend expertisecentrum voor internationale staatsrechtelijke vraagstukken in samenwerking met rapporteurs uit de bij de vergelijking betrokken landen.