De ernstige incidenten in de woningcorporatiesector die de afgelopen jaren aan het licht zijn gekomen, doen de vraag rijzen: waarom heeft het intern toezicht deze niet weten te voorkomen, waar dat toch de kerntaak is van dit orgaan? Tot op de dag van vandaag wordt de oplossing hoofdzakelijk gezocht in een cultuurverandering binnen het intern toezicht: professionalisering, scholing over governance, mentaliteitsomslag, zelfregulering en onderlinge visitaties. Dit is een aanpak waarbij de Raad van Toezicht zich als een baron van Münchhausen zelf uit het moeras moet zien te trekken. In onderhavig onderzoek wordt een lans gebroken voor een andere oplossingsrichting: er moet naar de structuur van de ordening worden gekeken. Aansluiting wordt gezocht bij beproefde staatsrechtelijke machtstheorieën, gericht op redressering van macht: de countervailing powers van John Locke en de machtenscheiding van Montesquieu. Zoals in het staatsrecht de macht van overheidsorganen gestructureerd is in een stelsel van macht en tegenmacht, zo zou ook de macht binnen de corporatie gestructureerd moeten worden, waardoor het bestaande verantwoordingsvacuüm verdwijnt. Het zijn immers instellingen die maatschappelijk bestemd vermogen beheren en het publiek belang van de volkshuisvesting hebben te dienen. In het licht van de fundamentele discussie over de ordening in de sociale huursector, die binnenkort onontkoombaar gevoerd zal worden gezien de Europese Beschikking inzake Daeb-taken, de parlementaire enquête woningcorporaties en het wetstraject Herziening Woningwet, is het een invalshoek die niet mag ontbreken.