Jan Meine Jansen (Meppel, 1908) heeft een imposant oeuvre nagelaten: breed in stijlen, technieken en onderwerpen. Van de vederlichte schetsen van zijn Drentse geboortegrond via het realistische en symbolische werk van de oorlogsjaren, de naoorlogse kleurige abstracties en grote monumentale opdrachten tot het opnieuw intieme acrylwerk van zijn laatste jaren. In vrijwel alle fasen van zijn carrière hield hij zich met verschillende, soms schijnbaar contrasterende stijlen bezig en kwam daarmee tot opmerkelijke synthesen. Hij was ontvankelijk voor wat er om hem heen gebeurde, maar zijn voornaamste inspiratiebron bleef altijd de natuur. Veel liet hij aan het materiaal zelf over; zijn beste werk kent altijd een element van spontaniteit, alsof het materiaal heel even ongezien zijn eigen gang is gegaan, om zich daarna weer in de grotere structuur te voegen. Zijn beheersing van de techniek, zijn vermogen om figuratief en abstract naadloos te laten versmelten, de lijnen van zijn prachtige tekenhandschrift en zijn zinderende kleurmengingen maken zijn oeuvre - in al zijn verscheidenheid - uitzonderlijk en eigen. Meine Jansen is bij het grote publiek nooit erg bekend geworden; zijn stijl was veranderlijk en niet eenduidig en bovendien deed hij nooit concessies ter wille van een gemakkelijk succes. Daarmee wordt deze eigenzinnige kunstenaar met zijn verfijnde kleurgevoel en zijn onvermogen om lelijke dingen te maken te weinig recht gedaan. Zijn oeuvre is te interessant en te waardevol om in de vergetelheid te verdwijnen.