Toen ik in 1966 met een zoektocht begon, was ik op z’n jiddisch, een goj, een niet gelovige. Het gezoek bracht me een ontwikkeling en misschien ben ik nu minder goj maar nog steeds ger (vreemdeling), en wellicht zelfs een ger-tosjav (een inwonende vreemdeling).En als je het beschouwt tegen de achtergrond van vele uren wroeten en zoeken in Tenach, en dan komt tot, wat ik maar Janchrissies Midrasj ben gaan noemen, dan lijkt het je niet goj maar wel ger voelen daarmee niet te kloppen. Het zij zo, ik probeer in dit boek tot een uitspraak hierover te komen.