In zijn nieuwe bundel brengt de Henry Sepers ons o.a. naar de Franse Limousin, waar innerlijk en landschap in elkaar over lijken te lopen: 'in de naakte aarde en meertjes, zie je je eigen vlees en bloed.' De dichter 'zadelt een vlinder' op zoek naar 'de heuvel van het kind' en wil een jonggestorven meisje opwekken uit de dood om haar 'te bekleden met weefsels zo teer, als nimmer tijdens haar eerste leven.'
Werkt de magie van het woord nog? In Je zadelt een vlinder doet Henry Sepers er alles aan, om deze vraag met een luidkeels ja te kunnen beantwoorden.