Dit autobiografische verhaal is geschreven door een moeder die haar zoon verloren heeft. Haar zoon werd geboren met een zo ernstige hartafwijking dat hij slechts vijfeneenhalve maand oud werd. Dit boek doet verslag van alle gebeurtenissen. Het beschrijft hoe intens een moeder hecht aan haar kind en hoe heftig het is om een kind zo te moeten zien lijden en vervolgens te moeten verliezen. Mensen die een kind verliezen, verliezen een deel van zichzelf. Misschien veranderen zij hierdoor. Dit verhaal zal herkenbaar zijn voor lotgenoten; een herkenning die mensen doorgaans in hun directe familie - en vriendenkring moeilijk kunnen vinden. Daarnaast kan het boek ook waarde hebben voor mensen die zich betrokken voelen. Het kan helpen om meer begrip te krijgen hoe het voelt om je kind te verliezen. Dit verhaal is aangrijpend, maar kent ook vrolijke momenten.
Else Veldhuis - Diermanse is geboren in 1971. Ze volgde de opleiding voor docent basisonderwijs en voltooide later ook haar studie Onderwijskunde. Na haar studie is ze gaan werken in het hoger onderwijs. Eerst als onderzoeker, momenteel als onderwijsadviseur. Als je haar proefschrift meetelt is dit haar tweede boek, maar wel haar eerste roman.