“Kalme beekjes, ruwe zee" is een bundel met betrekking tot de alledaagse dingen; situaties waarin eenieder zich kan verplaatsen. In eerste instantie is de bundel gericht aan de mensen in de persoonlijke sfeer van de schrijfster die haar dierbaar zijn; ter gelegenheid van haar 50ste verjaardag.Op een heldere, vaak directe manier worden alledaagse thema’s beschreven. Hier en daar wordt met een knipoog naar (de zin van) het leven gekeken. De gedichten zijn levendig en gaan met je verbeelding aan de haal. Haar werk zal je tot denken of voelen aanzetten. Mijn naam is Anita Verlinden. Op jongere leeftijd had ik al een levendige fantasie en vond ik het leuk om verhaaltjes te schrijven, waarin ik omschreef wat ik om mij heen zag gebeuren. Als meisje van een jaar of acht zat ik graag achterop de fiets bij mijn oom. Op weg naar de Eemshaven in Delfzijl. “Ga je mee bootjes kijken?” vroeg hij dan. En ik hoorde: “schelpen zoeken!" (Waar water is, zijn schelpen, ging door mijn hoofd). En dan zat ik zingend achterop de fiets mijn haren wapperend in de wind en mijn vrolijke, gekleurde cape omgeslagen.Na een korte tijd op de kade was ik verveeld en ook teleurgesteld. Stampvoetend riep ik dan: “Wat kunnen mij die stomme bootjes schelen, ik wil schelpen zoeken!”Wanneer het leven me soms naar de keel grijpt, of wanneer ik mezelf verlies (in de ander) Dan pak ik de fiets en rijd ik naar het water.Bootjes kijken. Kalme beekjes, ruwe zee.