Een vrouw kijkt naar zichzelf in de spiegel van een hotelkamer in Rome. Ze is alleen en denkt aan de man van wie ze hield, met wie ze in diezelfde kamer vele malen de liefde heeft bedreven. Dan begint de vrouw als Sheherazade uit Duizend-en-een-nacht een verhaal te vertellen, het verhaal van een vrouw die in de liefde wil blijven geloven. Ze gaat terug naar de belangrijke momenten uit hun relatie, naar het begin van hun hartstocht, naar haar verlangen, maar ook haar vrees voor overgave. Zonder enige terughoudendheid brengt zij onder woorden hoe in de voorbij liefdesrelatie de pijn langzamerhand de liefde heeft verdrongen en een uitweg zoekt.
De vrouw wil tot het uiterste gaan om in het reine te komen met de liefde. 'Liefde wil branden. Liefde wil alles en onmiddellijk, op het gevaar af dat ze uitdooft.'