...Slechts een half jaar na zijn debuutroman "BMK" brengt Hugo Smienk zijn tweede roman uit: Klaplopers. Ging BMK over een crimineel die zijn grote slag probeert te slaan, in Klaplopers is de hoofdpersoon iemand die zijn grote slag al geslagen heeft. Als auteur van een enorme bestseller (die heel toevallig dezelfde titel heeft als het debuut van Hugo Smienk) zou je zeggen dat het leven voor Louis rozengeur en maneschijn is. Het tegendeel is waar. Louis leven is een puinhoop, een ellende waar hij alleen kan ontsnappen door het nuttigen van grote hoeveelheden alcohol en drugs. Het leven van Louis gaat sterk bergaf, totdat er een omslag plaatsvindt. Een omslag waarbij, zoals wel vaker, een vrouw een grote rol speelt. Hoewel "Klaplopers" een heel ander verhaal vertelt dan BMK, tekenen zich al wel een herkenbare Smienk-stijl af. De ellende, pijn, dronkenschap en daaropvolgende katers worden door Smienk uiterst gedetailleerd beschreven. Een detaillering die suggereert dat er op zijn minst enorm veel research aan het boek is voorafgegaan, mogelijk met de nodige eigen ervaringen. De manier waarop de wereld van Louis (en zijn enige en beste vriend Jilles) wordt beschreven maakt "Klaplopers" uitermate boeiend, vooral als je de dag na lezing door de stad loopt en bepaalde types ziet lopen die zo uit het boek ontsnapt lijken te zijn. Ook de over-the-top-heid die BMK typeerde komt in "Klaplopers" weer terug, zij het in een subtielere vorm. Toeval, of ontwikkeling van Smienk als schrijver? Twee boeken is te weinig om een trend te kunnen aanwijzen, maar het geeft in ieder geval een goede belofte voor de toekomst. Superboek!