Drie oude raven zaten op een tak en verveelden zich verschrikkelijk. Zij klaagden dat er nooit eens iets gebeurde. Dan begint één van de oude raven een verhaal te vertellen. Op een dag in juni, toen uit alle eieren al kuikentjes gekomen waren, kwam er nog een nakomertje uit een ei. Iedereen die het kleine raafje zag vond het maar een scharminkel en plaagde en bespotte het zwarte vogeltje. Ze waren echt gemeen tegen hem. Toen het kleine raafje met de andere raven mee wilde spelen, daagden ze hem uit om eerst naar de maan en terug te vliegen en dan zou hij mee mogen spelen. Hoewel het raafje de beste vlieger van allemaal was lukte het hem niet om op de maan te komen, maar komt er wel zo dichtbij dat hij er een zilveren veertje aan over houdt. Zo dicht bij de maan was nog nooit een vogel geweest. De oude raaf heeft een gevoelig lesje gehad. Een ongewoon bijzonder mooi prentenboek in zwart en geel met zilveren details. Een verhaal om door te praten over pesten, moed hebben en doorzetten. Gelukkig roept Kleine Raaf op de laatste bladzijde vrolijk: ‘Kom laten we spelen!’ en alle raven vlogen met hem mee, de heldere ochtendlucht in.