Koffie valt vaak verkeerd maar niet bij Martin Wings: zijn zeer bundel zeer korte verhalen valt prima. Een beetje ironische titel, zoals "Verhalen voor in het haardvuur" van Hermans Finkers. Rake observaties, niet groots en meeslepend, maar midden in het leven, midden tussen de mensen en vooral vanuit menselijk perspectief geschreven. Bijna nooit langer dan twee pagina's en altijd helder van thematiek. Petites histoires, pastiches, columns: een moeilijk genre omdat de verteller de missie heeft om voortdurend langs de afgrond van trivialiteit te balanceren. Te alledaagse kost boeit de lezer na drie verhalen niet meer en dan wacht het boek inderdaad het haardvuur. Slaagt Martin Wings in deze missie? "De laatste uit zijn inrichting ontsnapte, echte katholiek, stond luidkeels zijn kerstboodschap te verkondigen in een drukke winkelstraat van een middelgrote provinciestad" (uit: Kerstverhaal); "U hoeft zich geen zorgen te maken; wat volgt gaat niet over de natuur. Dus geen vallende en verkleurende bladeren, korter wordende dagen, spinnewebben, mist en melancholie." (uit: Herfst). "Meestal was zo'n topjager niet al te slim; sterker nog, vaak was het en rund. Je kunt zou eenmaal niet alles hebben en op zekere dag kreeg onze jager dan ook bezoek van een dienstverlener. "Goede middag jager", zei de dienstverlener. "ik ben dienstverlener" (Uit: De jager en de dienstverlener). "Ik ben wel degelijk gek op vrouwen. Zo vond ik deze vrouw, met het korter worden van mijn sigaar, steeds mooier worden" ( Uit: Een prettig gesprek) In deze citaten zeker: mooi taalgebruik met onverwachte beelden. Hij tilt het onderwerp een beetje uit de lijst en laat je daar op een andere manier naar kijken. Helaas verliest een minderheid van de verhalen wel balans en tuimelt in het moeras van alledaagsheid. Misschien had een iets meer scherpe selectie deze er nog uitgezeefd. Deze fuax pas zijn Martin graag vergeven, het overgrote deel van de verhalen, columns of pastiches lezen gewoon heerlijk, heel vaak met een glimlach van herkenning. Wie "Mannepraatgroepje", "Autoleed" of "Lunchroom" leest beseft ineens het eigen verhaal gehoord te hebben. Dat lekker-weg-lezen komt mede door het heldere en veelal sobere taalgebruik en de met zorg aangebrachte opbouw van de vertellingen. Deze koffie zal met de feestdagen in het vooruitzicht als origineel cadeautje prima vallen. Maar niet alleen dan: heel het jaar door blijft dit een heel plezierig boek om te krijgen. Han Groen