Hoe verhoudt een lijf zich tot zichzelf, tot de ander en tot de ruimte die het inneemt of verliest? Met alle zintuigen open verkent Lieke Gorter ‘grond’ als lichaam, als thuis, als herinnering en als plaats van verdwijnen. Met grip op haar registers trekt ze een taal op die weigert tot rust te komen, die continu langs pleisterplaatsen en breuklijnen scheert. Ontheemding, rouw, intimiteit en verlangen vormen de korrels in de caleidoscoop die Kom maar grond ons voorhoudt.