De sloopdatum van Wims huis is definitief. Terwijl de straat langzaam leegloopt en de bulldozers naderen, houdt iedereen zijn eigen deur gesloten en lijkt er niets te veranderen.Wim woont al vijftig jaar in dezelfde straat, tussen dichtgetimmerde ramen en een goot die hij zelf ooit repareerde. Zijn dochter Marjan legt de papieren van de woningcorporatie voor hem op tafel — er komt een sloopdatum, en die is nu definitief. Wim praat liever over koperen leidingen dan over verhuizen, terwijl zijn buurman Kees op zijn stoel voor de deur blijft zitten alsof niets verandert. Zoon Ruud duikt op en verdwijnt weer, met zijn eigen dingen die hij niet wil zeggen. Ondertussen ruimt Corrie de kopjes op, vouwt de was, en heeft misschien allang haar eigen plannen. Terwijl de straat om hen heen leegloopt en de bulldozers dichterbij komen, houdt iedereen zijn eigen deur dicht. Wat er precies achter zit, komt pas los als er niets meer te verbergen valt — of als het huis er niet meer is om iets in te verbergen.Dit boek is door AI gegenereerd.Wim woont al vijftig jaar in dezelfde straat, tussen dichtgetimmerde ramen en een goot die hij zelf ooit repareerde. Zijn dochter Marjan legt de papieren van de woningcorporatie voor hem op tafel — er komt een sloopdatum, en die is nu definitief. Wim praat liever over koperen leidingen dan over verhuizen, terwijl zijn buurman Kees op zijn stoel voor de deur blijft zitten alsof niets verandert. Zoon Ruud duikt op en verdwijnt weer, met zijn eigen dingen die hij niet wil zeggen. Ondertussen ruimt Corrie de kopjes op, vouwt de was, en heeft misschien allang haar eigen plannen. Terwijl de straat om hen heen leegloopt en de bulldozers dichterbij komen, houdt iedereen zijn eigen deur dicht. Wat er precies achter zit, komt pas los als er niets meer te verbergen valt — of als het huis er niet meer is om iets in te verbergen.Dit boek is door AI gegenereerd.