Een kort gesprek van Ischa Meijer (1944-1995) in het VPRO radioprogramma dat hij in de jaren tachtig en begin negentig maakte vanuit het bovenzaaltje van café Eik en Linde in Amsterdam, ging zo. ‘Nou, zeg het maar.’ Daarop kondigden twee dames een kunstmarkt aan in Rotterdam 1988. Met een ‘hartelijk dank’ konden ze weer vertrekken. Meer tijd trok hij uit voor Daniël Koning, uitgeroepen tot fotojournalist van het jaar. ‘Wat is dat?’ ‘Een onderscheiding.’ ‘Is het vak veranderd in de afgelopen twintig jaar?’ ‘Nee.’ ‘De bedoeling is dat u ja zegt en dan kan ik vragen wat er is veranderd.’ Van deze aanpak raakt Koning van slag, en aarzelend begint hij aan het benoemen van de veranderingen. ‘Doordat de krant dikker is geworden, fotograferen we niet alleen bloed aan de paal, maar ook artistieker. Kijken naar licht en donker.’M e i j e r, treiterig: ‘Kij-ken naar licht en don-ker, wat is dat nou weer?’ Koning: ‘Dat is fotograferen.’ Dan snelt het gesprek op een voortijdig einde af. Meijer hoorde zichzelf graag, en he publiek genoot, kan ik uit eigen ervaring bevestigen. Hij zong Moustaki, vertelde over vroeger (de reeks ‘Korte maar krachtige herinneringen’ behoort tot zijn beste proza, omdat hij zich daarin kwetsbaarheid toestond), en ondervroeg zijn gasten met wisselend succes. Midden in een keuvelpraatje met toenmalig Italië-correspondente Marjon van Royen vraagt hij: ‘Paolo Conte, kennen ze die eigenlijk in Italië ook?’ Nou, antwoordt Van Royen, eigenlijk alleen uit de jaren zestig. Wisten we niet. De aangename rommeligheid van het programma is bewaard gebleven op de twee cd’s die nu zijn uitgebracht. Ook daarop: Ischa die in vet Surinaams een stuntelend staatshoofd doet dat onze majesteit aanspreekt: ‘Gaarne wil ik tot u spreken onder het thema: Nederland, is hij onafhankelijk van Suriname?’ Radio uit de tijd dat niets nog menens leek. Ach jee, ach ja, zou omroeper Cor Galis sonoor zeggen. En ook die is dood.