Krelis en Hortsik hebben echt bestaan. Zij zaten al generaties lang in onze familie. Mijn vader heeft met ze gespeeld en mis-schien zijn vader of moeder ook. Wij, als kinderen, in ieder geval wel en onze kinderen ook. Hortsik is in 1986 verdwenen maar Krelis is er nog. Hij staat veilig bij één van mijn broers. Zelfs onze kleinkinderen weten wie Krelis is. Helaas is hij te oud voor hen om mee te spelen. Daarom heb ik dit kinderverhaal geschreven. Zo blijft Krelis toch een onderdeel van hun jeugd.